Бухимдал.

Олоон олон замын салаа урт удаан аялах аян зам. Бүгд л адилхан хүмүүс нэг л эгнээнд зогсох авч бүгдэнд нь өөр өөрийн гэсэн явах, үзэх зам бий. Тэд бид гэж хуваагдах байх. Энгийн бөгөөд нэгэн хэвийн дараалалсан амьдрал нүдэн балаа чихэн дөлий мэт. Уйтгартай залхмаар амьдарлын нэгэн хэвийн эцэс нь үл мэдэгдэх тогтолцоо хэв маяг. Энэндээ дасч сэтгэл ханасан энэнээс илүү гарч, иймээс өөр ямар байдаг талаар мэдэхгүй. Юуны төлөө яах гэж байгаам? Нөгөө амьдарлын төлөө. Хэнд ч хэрэггүй мэт чамаас авч чамд өгдөггүй нийгмийн төлөө зүтгээл хоёр идэхгүй хоосон хонохгүй хорвоо. Тэрэнд түүнд өөртөө гэх зүйлсийн төлөө бие мах бодь сэтгэл санаа хөлс хүчээ зарцуулах хэрэг байна уу? Юуны төлөө яах гээд байгаам? Хариултыг нь олж авч чадахгүй л дээ. Тэгвэл одоо яах уу яамаар байна? Яавал дээр үү? Үнэхээр залхмаар гарах гарц гэж байхгүй бив битүү өрөөнд паникнд орчлоо. Цаашдаа яаж хэрхэн амьдрахаа мэдэх юм алга. Ирээдүйгээс айх айдас бүх бие оюун санаагаар маань тархаж өт мэт хамаг бие санаа бодлыг маань идэж шимэн, өмхийрөн, ялзарч байна. Энэ бүгд тэр чигээрээ хар дарсан зүүд байгаасай. Цацрах нарны туяанд ээгдэн нойрон дундаас инээмсэглэн сэрж нэг л дулаахан зөөлхөн мэдрэмж төрж бүх зүйл тун сайхнаар төгсөж байгаа мэт аз жаргалын газар байгаа юм шиг санаа зовохгүй сэрэх юмсан.