Намрын уйтгарт өдрүүдийг санагдуулхуйц бүрхэг тэнгэртэй ямар ч өнгө төрхгүй гудамж талбай, уйтгарт гуниглангуй Улаанбаатарын нэгэн өдөр.
Дэв хийн хонхойсон орон дотроо өмхий ханхлуулан зүйрмэглэн хэвтэж байтал нүдэнд цусанд дүрсэн гараа харан уйлж буй эхийн дүр төрх зурс хийн өнгөрхөд цочис хийн сэрлээ. Нөгөө өрөөнд дуугарч буй телевизор унтуулахгүй тээр болж байгаад уурлан их хотын утаа тортогонд харлан өнгөө алдаж муудсан ханаруу нүдээ сүмийлгэн цаг ширттэл цаг өдрийн арван 12 хагасыг заана. Нойрмоглон байж ядарч сульдсан биеээ арай хийн дийлэн босч гэрийн хувцасаа углан аяга хүйтэн ус уугаад угаалгын өрөөнд орон. Тамхины утаанд шарлан урт ургасан хумсаа харчаад нүүр гараа угаалаа. Шарлаж хэлбэрээ алдсан шүдээ харан угаах эсэхээ бодон харсанаа залхууран больж. Бүүдийн сааралтах өрөөндөө орон санаа алдаад, орчлон хорвоо дээр ганцаараа байгаа мэт уйтгарлан гансарлаж өөртөө гутарав.
Махан бие нь гэрэлтэн харагдах шаргал өндөр өвсөн дунд
Санаа бодол дотроо алтан нарны цацраг ээх хязгааргүй талд
Зүрхэн дотроо инээн баясах хайрт амрагтайгаа
Сэтгэл дотроо уулс мэт ханхар их зорилго мөрөөдөлтэй
----------------------------------------------------------
Махан бие нь харанхуй хүйтэн чулуун хонгилд
Санаа бодол дотроо сарны гэрэл тусах хагархай авсанд
Зүрхэн дотроо үзэн ядалт өвчин шаналалд тамлагдан
Сэтгэл дотроо өөрийн гэсэн мөнхийн цусан ертөнцтэй
No comments:
Post a Comment